ده جایی در بزرگراه چوی که هنگام سفر از آلتای ارزش توقف دارند؛ از گردنهٔ چیکه‌تامن تا آبشار شیرلاک.
اگر برای نخستین بار به آلتای سفر می‌کنید، پاییز بهترین فصل است. آلتای طلایی می‌شود. هیچ نقاشی و هیچ دوربینی نمی‌تواند این رنگ‌ها را آن‌طور که هستند نشان دهد: کاتونِ فیروزه‌ای و زلال میان صخره‌های خاکستری، توس‌ها و لارچ‌های زرد، سبزی کاج‌ها و سروهای سیبری، قله‌های پوشیده از برف؛ این همه رنگ را باید از نزدیک دید.
برای لمس این زیبایی باید در بزرگراه چوی رانندگی کنید؛ جاده‌ای چندصدساله که یکی از ده جادهٔ زیبای جهان به‌شمار می‌رود. از همین حالا حافظهٔ گوشی‌تان را خالی کنید و یک پاوربانک همراه ببرید.
این‌ها همان جاهایی هستند که توقف در آن‌ها خستگی را از تنتان بیرون می‌کند.
۱. گردنهٔ چیکه‌تامن (کیلومتر ۶۵۹)
برای رفتن عجله نکنید. از تمام بازار رد شوید؛ آن‌سویش مسیری به بقایای جادهٔ قدیمی می‌رسد، یادگاری از قرن گذشته. از بالای گردنه هم درهٔ رود اورسول دیده می‌شود. برای دیدن منظره، از پارکینگ کمی در امتداد بزرگراه جلوتر بروید؛ ستون‌هایی را می‌بینید که روبان‌های سفید به آن‌ها بسته‌اند. بهترین عکس‌ها همین‌جا گرفته می‌شوند.
۲. پاسگاه کورکچو (کیلومتر ۶۸۰)
اینجا تندآب‌های ایلگومن قرار دارند. رود کاتون می‌جوشد و کف می‌کند و حالا رنگش از همیشه درخشان‌تر است. توقف کنید و چند عکس بگیرید.
عکس: Tcapb، CC BY-SA 4.0، ویکی‌مدیا کامنز، تصویر کوچک شده است
۳. دروازه‌های سنگی آیری‌تاش (کیلومتر ۶۹۳)
دره‌ای باریک میان صخره‌های پرتگاه‌مانند؛ فضایی تماشایی و بسیار مناسب عکاسی. آن‌سوی دروازه‌ها توقف کنید و میان بوته‌ها راه باریکی را پیدا کنید؛ این راه بخشی از مسیر قدیمی قاطرهاست، پیشینیان بزرگراه امروزی. در آن قدم بزنید و از بالا به کاتون و تراس‌های رودخانه نگاه کنید.
۴. پیچ یالومان (کیلومتر ۶۹۶)
چشم‌اندازی مشهور. رودخانه پیچ می‌خورد و منظره از بالا نفس را بند می‌آورد. درست بالای محل تماشا، محوطهٔ باستانی یالومان، دژی متعلق به قرون وسطی، قرار دارد. سرتان را بالا بگیرید؛ طرح دیوارها را خواهید دید.
۵. محل پیوستن چوی و کاتون (کیلومتر ۷۱۳)
آب سفید رود چوی به کاتونِ فیروزه‌ای می‌ریزد. اینجا مکانی مقدس است و آرزوهایی که در اینجا می‌کنید برآورده می‌شوند. از پیچ اول و محل توقف بگذرید و کمی پایین‌تر، در امتداد بزرگراه، بروید؛ منظره از آنجا بهتر است.
۶. تندآب «هورایزن» (کیلومتر ۷۱۶)
رودخانه میان صخره‌ها محصور شده و آب می‌جوشد. این منظره برای دل‌های ضعیف نیست، اما مسحورکننده است.
عکس: Malupasic، CC BY-SA 4.0، ویکی‌مدیا کامنز، تصویر کوچک شده است
۷. کال‌باک‌تاش (کیلومتر ۷۲۳)
«صخره‌های نقاشی‌شده». هزاران نقش باستانی: گوزن‌ها، نشانه‌های رونیک و صحنه‌های شکار. انگار زمان از حرکت می‌ایستد. اینجا حضور کسی را به‌روشنی حس می‌کنید؛ شاید نقاشان باستانی، شاید ارواح این مکان.
۸. سنگ گوزن (کیلومتر ۷۲۸)
جنگجویی سنگی کنار جاده. قدمتش ۲ تا ۳ هزار سال است. چهره‌ای، خنجری سکایی و پیکر اسبی روی آن حک شده‌اند. کنار آن سنجاب‌های زمینی می‌دوند و شیطنت می‌کنند و حواس‌تان را از تماشا پرت می‌کنند.
۹. یادمان کولکا اسنیگیریوف (کیلومتر ۷۴۴)
توقف کنید، نوشته را بخوانید و به رانندگان و سازندگان بزرگراه ادای احترام کنید. عکس‌های اینجا با پس‌زمینهٔ کوه و دشت عالی می‌شوند. اگر از تپه بالا بروید، به جادهٔ قدیمی و دیوار دفاعی سنگیِ دست‌ساز می‌رسید. همان‌جا یادمان مردمان بومی هم هست؛ پیرزن شمنی با پیپی به استقبالتان می‌آید.
۱۰. آبشار شیرلاک، معروف به «اشک‌های دوشیزه» (کیلومتر ۷۵۹)
هم زیباست و هم دسترسی به آن آسان است. توقفگاهی عالی برای پایان سفر، پیش از بازگشت به خانه.
دیدن همهٔ این مکان‌ها یک روز کامل راه می‌برد. صبح زود حرکت کنید و عجله نکنید. پیشنهاد می‌کنم در پمپ‌بنزین روس‌نفت در شبالینو باک را پر کنید. خوراکی‌ای هم برای تمام روز همراه ببرید.
کانال والریا را دنبال کنید «بزن بریم آلتای؟»؛ آنجا فقط مکان‌های امتحان‌شده و توصیه‌های صادقانه پیدا می‌کنید.
نظرها
برای نوشتن نظر وارد شوید
هنوز چیزی نیست. اولین نفر باشید!